سامانه پاسخگوئی به شبهات راه اندازی شد!

بحارالأنوار – فَبَکَى طَوِیلًا حَتَّى اخْضَلَّتْ لِحْیَتُهُ + ترجمه فارسی

قائل: ابن عباس

متن عربی:

کُنْتُ مَعَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ ع فِی خَرْجَتِهِ إِلَى صِفِّینَ فَلَمَّا نَزَلَ بِنَیْنَوَى وَ هُوَ بِشَطِّ الْفُرَاتِ قَالَ بِأَعْلَى صَوْتِهِ یَا ابْنَ عَبَّاسٍ أَ تَعْرِفُ هَذَا الْمَوْضِعَ قُلْتُ لَهُ مَا أَعْرِفُهُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ ع لَوْ عَرَفْتَهُ کَمَعْرِفَتِی لَمْ تَکُنْ تَجُوزُهُ حَتَّى تَبْکِیَ کَبُکَائِی قَالَ فَبَکَى طَوِیلًا حَتَّى اخْضَلَّتْ لِحْیَتُهُ وَ سَالَتِ الدُّمُوعُ عَلَى صَدْرِهِ وَ بَکَیْنَا مَعاً وَ هُوَ یَقُولُ أَوْهِ أَوْهِ مَا لِی وَ لِآلِ أَبِی سُفْیَانَ مَا لِی وَ لآِلِ حَرْبٍ حِزْبِ الشَّیْطَانِ وَ أَوْلِیَاءِ الْکُفْرِ صَبْراً یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ فَقَدْ لَقِیَ أَبُوکَ مِثْلَ الَّذِی تَلْقَى مِنْهُمْ ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ وُضُوءَ الصَّلَاهِ فَصَلَّى مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یُصَلِّیَ ثُمَّ ذَکَرَ نَحْوَ کَلَامِهِ الْأَوَّلِ إِلَّا أَنَّهُ نَعَسَ عِنْدَ انْقِضَاءِ صَلَاتِهِ وَ کَلَامِهِ سَاعَهً ثُمَّ انْتَبَهَ فَقَالَ یَا ابْنَ عَبَّاسٍ فَقُلْتُ هَا أَنَا ذَا فَقَالَ أَ لَا أُحَدِّثُکَ بِمَا رَأَیْتُ فِی مَنَامِی آنِفاً عِنْدَ رَقْدَتِی فَقُلْتُ نَامَتْ عَیْنَاکَ وَ رَأَیْتَ خَیْراً یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ رَأَیْتُ کَأَنِّی بِرِجَالٍ قَدْ نَزَلُوا مِنَ السَّمَاءِ مَعَهُمْ أَعْلَامٌ بِیضٌ قَدْ تَقَلَّدُوا سُیُوفَهُمْ وَ هِیَ بِیضٌ تَلْمَعُ وَ قَدْ خَطُّوا حَوْلَ هَذِهِ الْأَرْضِ خَطَّهً ثُمَّ رَأَیْتُ کَأَنَّ هَذِهِ النَّخِیلَ قَدْ ضَرَبَتْ بِأَغْصَانِهَا الْأَرْضَ تَضْطَرِبُ بِدَمٍ عَبِیطٍ وَ کَأَنِّی بِالْحُسَیْنِ سَخْلِی وَ فَرْخِی وَ مُضْغَتِی وَ مُخِّی قَدْ غَرِقَ فِیهِ یَسْتَغِیثُ فِیهِ فَلَا یُغَاثُ وَ کَأَنَّ الرِّجَالَ الْبِیضَ قَدْ نَزَلُوا مِنَ السَّمَاءِ یُنَادُونَهُ وَ یَقُولُونَ صَبْراً آلَ الرَّسُولِ فَإِنَّکُمْ تُقْتَلُونَ عَلَى أَیْدِی شِرَارِ النَّاسِ وَ هَذِهِ الْجَنَّهُ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ إِلَیْکَ مُشْتَاقَهٌ ثُمَّ یُعَزُّونَنِی وَ یَقُولُونَ یَا أَبَا الْحَسَنِ أَبْشِرْ فَقَدْ أَقَرَّ اللَّهُ بِهِ عَیْنَکَ یَوْمَ یَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِینَ‏ ثُمَّ انْتَبَهْتُ هَکَذَا وَ الَّذِی نَفْسُ عَلِیٍّ بِیَدِهِ لَقَدْ حَدَّثَنِی الصَّادِقُ الْمُصَدَّقُ أَبُو الْقَاسِمِ ص أَنِّی سَأَرَاهَا فِی خُرُوجِی إِلَى أَهْلِ الْبَغْیِ عَلَیْنَا وَ هَذِهِ أَرْضُ کَرْبٍ وَ بَلَاءٍ یُدْفَنُ فِیهَا الْحُسَیْنُ ع وَ سَبْعَهَ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ وُلْدِی وَ وُلْدِ فَاطِمَهَ وَ إِنَّهَا لَفِی السَّمَاوَاتِ مَعْرُوفَهٌ تُذْکَرُ أَرْضُ کَرْبٍ وَ بَلَاءٍ کَمَا تُذْکَرُ بُقْعَهُ الْحَرَمَیْنِ وَ بُقْعَهُ بَیْتِ الْمَقْدِسِ ثُمَّ قَالَ لِی یَا ابْنَ عَبَّاسٍ اطْلُبْ فِی حَوْلِهَا بَعْرَ الظِّبَاءِ فَوَ اللَّهِ مَا کَذَبْتُ وَ لَا کُذِبْتُ وَ هِیَ مُصْفَرَّهٌ لَوْنُهَا لَوْنُ الزَّعْفَرَانِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَطَلَبْتُهَا فَوَجَدْتُهَا مُجْتَمِعَهً فَنَادَیْتُهُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ قَدْ أَصَبْتُهَا عَلَى الصِّفَهِ الَّتِی وَصَفْتَهَا لِی فَقَالَ عَلِیٌّ ع صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ ثُمَّ قَامَ ع یُهَرْوِلُ إِلَیْهَا فَحَمَلَهَا وَ شَمَّهَا وَ قَالَ هِیَ هِیَ بِعَیْنِهَا أَ تَعْلَمُ یَا ابْنَ عَبَّاسٍ مَا هَذِهِ الْأَبْعَارُ هَذِهِ قَدْ شَمَّهَا عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ وَ ذَلِکَ أَنَّهُ مَرَّ بِهَا وَ مَعَهُ الْحَوَارِیُّونَ فَرَأَى هَاهُنَا الظِّبَاءَ مُجْتَمِعَهً وَ هِیَ تَبْکِی فَجَلَسَ عِیسَى وَ جَلَسَ الْحَوَارِیُّونَ مَعَهُ فَبَکَى وَ بَکَى الْحَوَارِیُّونَ وَ هُمْ لَا یَدْرُونَ لِمَ جَلَسَ وَ لِمَ بَکَى فَقَالُوا یَا رُوحَ اللَّهِ وَ کَلِمَتَهُ مَا یُبْکِیکَ قَالَ أَ تَعْلَمُونَ أَیُّ أَرْضٍ هَذِهِ قَالُوا لَا- قَالَ هَذِهِ أَرْضٌ یُقْتَلُ فِیهَا فَرْخُ الرَّسُولِ أَحْمَدَ ص وَ فَرْخُ الْحُرَّهِ الطَّاهِرَهِ الْبَتُولِ شَبِیهَهِ أُمِّی وَ یُلْحَدُ فِیهَا طِینَهٌ أَطْیَبُ مِنَ الْمِسْکِ لِأَنَّهَا طِینَهُ الْفَرْخِ الْمُسْتَشْهَدِ وَ هَکَذَا یَکُونُ طِینَهُ الْأَنْبِیَاءِ وَ أَوْلَادِ الْأَنْبِیَاءِ فَهَذِهِ الظِّبَاءُ تُکَلِّمُنِی وَ تَقُولُ إِنَّهَا تَرْعَى فِی هَذِهِ الْأَرْضِ شَوْقاً إِلَى تُرْبَهِ الْفَرْخِ الْمُبَارَکِ وَ زَعَمَتْ أَنَّهَا آمِنَهٌ فِی هَذِهِ الْأَرْضِ ثُمَّ ضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَى هَذِهِ الصِّیرَانِ «۱» فَشَمَّهَا وَ قَالَ هَذِهِ بَعْرُ الظِّبَاءِ عَلَى هَذِهِ الطِّیبِ لِمَکَانِ حَشِیشِهَا اللَّهُمَّ فَأَبْقِهَا أَبَداً حَتَّى یَشَمَّهَا أَبُوهُ فَیَکُونَ لَهُ عَزَاءً وَ سَلْوَهً قَالَ فَبَقِیَتْ إِلَى یَوْمِ النَّاسِ هَذَا وَ قَدِ اصْفَرَّتْ لِطُولِ زَمَنِهَا وَ هَذِهِ أَرْضُ کَرْبٍ وَ بَلَاءٍ ثُمَّ قَالَ بِأَعْلَى صَوْتِهِ یَا رَبَّ عِیسَى ابْنِ مَرْیَمَ- لَا تُبَارِکْ فِی قَتَلَتِهِ وَ الْمُعِینِ عَلَیْهِ وَ الْخَاذِلِ لَهُ ثُمَّ بَکَى بُکَاءً طَوِیلًا وَ بَکَیْنَا مَعَهُ حَتَّى سَقَطَ لِوَجْهِهِ وَ غُشِیَ عَلَیْهِ طَوِیلًا ثُمَّ أَفَاقَ فَأَخَذَ الْبَعْرَ فَصَرَّهُ فِی رِدَائِهِ وَ أَمَرَنِی أَنْ أَصُرَّهَا کَذَلِکَ ثُمَّ قَالَ یَا ابْنَ عَبَّاسٍ إِذَا رَأَیْتَهَا تَنْفَجِرُ دَماً عَبِیطاً وَ یَسِیلُ مِنْهَا دَمٌ عَبِیطٌ فَاعْلَمْ أَنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قَدْ قُتِلَ بِهَا وَ دُفِنَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَوَ اللَّهِ لَقَدْ کُنْتُ أَحْفَظُهَا أَشَدَّ مِنْ حِفْظِی لِبَعْضِ مَا افْتَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیَّ وَ أَنَا لَا أَحُلُّهَا مِنْ طَرَفِ کُمِّی فَبَیْنَمَا أَنَا نَائِمٌ فِی الْبَیْتِ إِذَا انْتَبَهْتُ فَإِذَا هِیَ تَسِیلُ دَماً عَبِیطاً وَ کَانَ کُمِّی قَدِ امْتَلَأَ دَماً عَبِیطاً فَجَلَسْتُ وَ أَنَا بَاکٍ وَ قُلْتُ قَدْ قُتِلَ وَ اللَّهِ الْحُسَیْنُ وَ اللَّهِ مَا کَذَبَنِی عَلِیٌّ قَطُّ فِی حَدِیثٍ حَدَّثَنِی وَ لَا أَخْبَرَنِی بِشَیْ‏ءٍ قَطُّ أَنَّهُ یَکُونُ إِلَّا کَانَ کَذَلِکَ لِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ کَانَ یُخْبِرُهُ بِأَشْیَاءَ لَا یُخْبِرُ بِهَا غَیْرَهُ فَفَزِعْتُ وَ خَرَجْتُ وَ ذَلِکَ عِنْدَ الْفَجْرِ فَرَأَیْتُ وَ اللَّهِ الْمَدِینَهَ کَأَنَّهَا ضَبَابٌ لَا یَسْتَبِینُ مِنْهَا أَثَرُ عَیْنٍ ثُمَّ طَلَعَتِ الشَّمْسُ وَ رَأَیْتُ کَأَنَّهَا مُنْکَسِفَهٌ وَ رَأَیْتُ کَأَنَّ حِیطَانَ الْمَدِینَهِ عَلَیْهَا دَمٌ عَبِیطٌ فَجَلَسْتُ وَ أَنَا بَاکٍ فَقُلْتُ قَدْ قُتِلَ وَ اللَّهِ الْحُسَیْنُ وَ سَمِعْتُ صَوْتاً مِنْ نَاحِیَهِ الْبَیْتِ وَ هُوَ یَقُولُ-

اصْبِرُوا آلَ الرَّسُولِ- قُتِلَ الْفَرْخُ النُّحُولُ
نَزَلَ الرُّوحُ الْأَمِینُ- بِبُکَاءٍ وَ عَوِیلٍ‏
ثُمَّ بَکَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ وَ بَکَیْتُ فَأَثْبَتُّ عِنْدِی تِلْکَ السَّاعَهَ وَ کَانَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ یَوْمَ عَاشُورَاءَ لِعَشْرٍ مَضَیْنَ مِنْهُ فَوَجَدْتُهُ قُتِلَ یَوْمَ وَرَدَ عَلَیْنَا خَبَرُهُ وَ تَارِیخُهُ کَذَلِکَ فَحَدَّثْتُ هَذَا الْحَدِیثَ أُولَئِکَ الَّذِینَ کَانُوا مَعَهُ فَقَالُوا وَ اللَّهِ لَقَدْ سَمِعْنَا مَا سَمِعْتَ‏ وَ نَحْنُ فِی الْمَعْرَکَهِ وَ لَا نَدْرِی مَا هُوَ فَکُنَّا نَرَى أَنَّهُ الْخَضِرُ علیه السلام

ترجمه فارسی:

ابن عباس روایت کرده که: در خدمت امیرالمؤمنین علیه‏السلام بودم هنگامی‌که به جنگ صفین می‏رفت. چون در نینوا که در کنار فرات است منزل کرد با صدای بلند فرمود: ابن عباس، آیا این موضع را می‏شناسی؟ گفتم: نه یا امیرالمؤمنین. فرمود: اگر این موضع را همچون من می‏شناختی از آن گذر نمی‏کردی تا همانند من گریه کنی.

آن بزرگوار بسیار گریست تا آنکه ریش مبارکش تر شد و اشک بر سینه‏اش جاری گشت، و ما نیز گریان شدیم، و حضرت می‏فرمود: آه آه، مرا با آل ابی‏سفیان چکار؟ مرا با آل حرب چه می‏شود؟ که حزب شیطان و اولیاء کفرند؟ صبر کن یا اباعبدالله که به پدرت رسید از آنها مثل آنچه به تو خواهد رسید.
پس آب طلب نمود و وضو گرفت و مقداری نماز خواند. بعد از نماز نیز همان سخنان را می‏فرمود و می‏گریست، تا اینکه ساعتی به خواب رفت، چون از خواب بیدار شد فرمود: یابن عباس، عرض کردم: در خدمتم.
فرمود: آیا خبر دهم به تو آنچه اکنون در خواب دیدم؟ عرض کردم: پیوسته دیدهٔ شما در استراحت باد، و آنچه دیدی خیر است یا امیرالمؤمنین.

فرمود: دیدم گویا مردانی چند از آسمان به زیر آمدند که پرچم‌های سفید در دست و شمشیرهای براق و درخشنده حمایل نموده، گرد این زمین خطی کشیدند، سپس دیدم گویا این درختان خرما شاخه‏هایشان را به زمین می‏زنند، و خون تازه از آنها می‏چکد، و حسین فرزند و پارهٔ تن و نوردیده‌ام در میان آن خون‌ها غرق شده و فریاد و استغاثه می‏کند و کسی بداد او نمی‏رسد، و گویا آن مردان نورانی که از آسمان آمده بودند او را صدا می‏کردند و می‏گفتند:
صبرا آل الرسول، فانکم تقتلون علی أیدی شرار الناس، و هذه الجنة – یا أبا عبدالله – الیک مشتاقة.
ای آل رسول، صبر کنید که شما به دست بدترین مردم کشته می‏شوید و اینک بهشت مشتاق تو است ای اباعبدالله.
سپس مرا تعزیت دادند و گفتند: ای ابا الحسن، بشارت باد تو را که خداوند دیده‏ات را در روز قیامت به او روشن خواهد نمود. پس بیدار شدم.

سوگند به خدائی که جان علی در دست اوست؛ مرا خبر داد پیامبر راست‌گو حضرت ابوالقاسم صلی‌الله علیه و آله و سلم که من این را خواهم دید، هنگامی‌که برای جنگ با اهل بغی می‏روم، و این زمین کرب‏وبلاست، در اینجا دفن می‏شود حسین با هفده نفر از اولاد من و فاطمه.
این زمین در آسمان‌ها معروف است و از آن به‌عنوان زمین کرب‏وبلا یاد می‏کنند، چنانچه زمین حرمین (مکه و مدینه) و بیت‏المقدس را یاد می‏کنند.

آنگاه به من فرمود: ابن عباس، در این حوالی پشکل آهو جستجو کن. به خدا دروغ نگویم و به من دروغ نگفته‏اند، آنها مثل زعفران زرد رنگ‌اند.
ابن عباس گوید: تفحص کردم و آنها را گرد هم یافتم، پس ندا کردم یا امیرالمؤمنین، همان‌طور که فرموده بودید آنها را یافتم. حضرت فرمود: خدا و رسولش راست گفتند. حضرت برخاست و به‌سرعت به‌سوی آنها آمد، آنها را برداشت و بویید و فرمود: این عیناً همان است (که مرا خبر داده‏اند)، ابن عباس، آیا داستان آنها را می‏دانی؟

اینها را حضرت عیسی بن مریم بوییده است! هنگامی‌که از این صحرا عبور می‏کرد و حواریون در خدمت او بودند، آهوانی را دید که در این موضع جمع شده و می‏گریند، پس حضرت عیسی با حواریون نشستند و مشغول گریه شدند، و حواریون سبب نشستن و گریهٔ آن حضرت را نمی‏دانستند.
گفتند: یا روح‏الله، سبب گریه شما چیست؟ حضرت فرمود: آیا می‏دانید این چه زمینی است؟ گفتند: نه، فرمود: این زمینی است که فرزند پیامبر خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم و جگرگوشه طاهره بتول که شبیه مادر من (مریم) است در آن کشته، و در اینجا دفن خواهد شد، طینتی که از مشک خوشبوتر است، زیراکه طینت آن فرزند شهید است، طینت انبیاء و اولاد انبیاء این‌چنین است.
این آهوان با من سخن گفتند که در این زمین به اشتیاق تربت آن فرزند مبارک چرا می‏کنیم، در اینجا از شر جانوران و درندگان درامان هستیم.
پس حضرت عیسی دست برد و این پشکل‏ها را برداشت و بویید و فرمود: به‌خاطر گیاهش چنین خوشبو است. خداوندا، اینها را باقی بدار تا پدرش ببوید که موجب تسلی او گردد.

سپس فرمود: این است که تا حال مانده، و به سبب طول زمان زرد شده است و این زمین کرب‏وبلاست. پس با صدای بلند فرمود: ای پروردگار عیسی بن مریم، به کشندگان حسین، و یاری دهندگان دشمنان او، و آنان که او را کمک نکنند برکت مده.

▫️پس بسیار گریست و ما نیز با او گریستیم، تا آنکه از بسیاری گریه برو درافتاد و مدت زیادی غش کرد. چون بهوش آمد، چند پشکل برداشت و در گوشهٔ ردای خود بست، و به من دستور داد که قدری از آنها را بردارم، و فرمود: ای پسر عباس، هرگاه دیدی از این پشکل‌ها خون تازه روان می‏شود، بدان که اباعبدالله در این زمین شهید گشته و دفن شده است.
ابن عباس گوید: به خدا من آنها را بیشتر از بعضی واجبات خدای عزوجل محافظت می‏کردم، و آنه از جیب خود باز نمی‏کردم.

تا اینکه در خانه خوابیده بودم، به ناگاه بیدار شدم، دیدم از آن خون تازه روان است و جبیم پر از خون شده است. من نشستم و گریه کردم و گفتم: به خدا حسین علیه‏السلام شهید شده است. به خدا سوگند که علی علیه‏السلام در هیچ سخنی به من دروغ نگفت، و هیچ خبری به من نداد مگر واقع شد، چون رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم به او چیزهایی خبر می‏داد که به غیر او نمی‏فرمود.

ترسیدم و سپیده‏دم از خانه خارج شدم و دیدم شهر مدینه را غباری چون ابر نازک فراگرفته که یکدیگر را نمی‏توان دید. سپس آفتاب برآمد، گویا منکسف است و گویا بر دیوارهای مدینه خون تازه ریخته‏اند. پس (به خانه برگشتم) نشستم و گریستم و گفتم:
به خدا حضرت حسین علیه‏السلام شهید شده است، و صدای از گوشهٔ خانه شنیدم که می‏گفت:
اصبروا آل الرسول قتل الفرخ النحول‏
نزل الروح الامین ببکاء عویل‏
ای آل پیغمبر، صبر کنید که فرزند زهرای بتول کشته شد، و روح‌الامین با گریه و ناله و فغان نازل گردید.
با صدای بلند گریست و منهم گریه کردم، و آن تاریخ را یادداشت نمودم، روز عاشورا بود، چون خبر به مدینه رسید معلوم شد در همان روز آن حضرت شهید شده است.
این خبر را به کسانی که همراه آن حضرت بودند گفتم، آنها گفتند: به خدا سوگند که ما نیز صدای آن نوحه‏گر را در جبهه شنیدم و ندانستیم که چه کسی بود، و به نظر ما حضرت خضر علیه‏السلام بود.

 

منبع: بحارالأنوار، ج44، ص252

شناسه حدیث: 25314
ابوطالب خانی
ابوطالب خانی

شیعه ویترین و نماد اهل بیت (علیهم السلام) است، پس سعی کنیم نماد خوبی برای امام زمانمان باشیم.

درباره

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.